Dzień 3: z Kazimierza przez Nałęczów do Kozłówki i Lublina

Poranek zacząłem od spaceru nad wałami Wisłą i wejściem na Górę Trzech Krzyży – to obowiązkowy punkt programu w Kazimierzu. Wspinaczka na szczyt to niewielki wysiłek, który zostaje wynagrodzony spektakularnym widokiem na dolinę Wisły. Na szczycie niespodzianka… opłata 6 zł za osobę. 

Ruiny zamku i baszta to pozostałości po średniowiecznej twierdzy, które dodają miastu historycznego charakteru.

Wąwóz Korzeniowy Dół to z kolei naturalna atrakcja – lessowy wąwóz porośnięty bujną roślinnością, który jest doskonałym miejscem na spokojny spacer z dala od miejskiego zgiełku.

Subiektywnie oceniając Kazimierz Dolny to największe nasze rozczarowanie na trasie – może przez olbrzymie oczekiwania. Mini miasteczko oplakatowane reklamami, rynek zastawiony bazarowymi i restauracyjnymi namiotami. Idealne na 1, maks 2 noclegi, ale dla mnie na pewno nie na dłuższy pobyt.

Wyjazd z Kazimierza Dolnego

Żegnamy Kazimierz Dolny i wyruszamy w kierunku Nałęczowa. Droga wiedzie przez malownicze lubelskie wsie – wszędzie pełno zieleni, spokoju i tego szczególnego klimatu, który sprawia, że chce się zatrzymać przy każdym gospodarstwie i kupić miód prosto od pszczelarza.

Nałęczów – słynne uzdrowisko wita nas szeroką aleją prowadzącą do centrum. To tutaj kiedyś leczyli się artyści, pisarze i arystokraci. Dziś możemy poczuć echo tamtych czasów, spacerując alejkami parkowymi między sanatoryjnymi budynkami.

Warto zajrzeć do Muzeum Bolesława Prusa – pisarz spędził tutaj ostatnie lata życia, a ekspozycja pokazuje nie tylko jego twórczość, ale i cały klimat uzdrowiskowego życia na przełomie wieków. Park zdrojowy zachwyca alejkami, altankami i tym szczególnym spokojem, który sprawia, że nawet w pośpiechu zwalniamy kroku.

Pałac Zamoyskich w Kozłówce – to była najbardziej spektakularna część dnia. Pałac Zamoyskich to prawdziwa perła – nie tylko ze względu na architekturę, ale przede wszystkim na wnętrza. Każda sala to osobny świat: sala balowa z lustrzanymi ścianami, biblioteka z tysiącami książek, gabinet myśliwski pełen trofeów i broni.

Ale prawdziwym zaskoczeniem okazał się ogród. Geometryczne parterowy francuskie przeplatają się z angielskimi zakątkami, a całość dopełniają rzeźby i fontanny. Wiosną musi być tutaj bajkowo – wszędzie widać przygotowania natury do wielkiego show. Spacer alejkami między różami to czysta poezja. TIP – we wtorki zwiedzanie z przewodnikiem bezpłatnie – miła. niespodzianka. (10/10)

Galeria Sztuki Socrealizmu w części pałacu to zupełnie inna historia – fascynująca podróż w czasie do epoki, gdy sztuka miała służyć ideologii. Kontrowersyjne? Może. Ale na pewno nie da się przejść obojętnie.

Droga do Lublina – 0statni odcinek podróży wiedzie przez lubelską countryside – pola, lasy, małe miasteczka. Krajobraz powoli zmienia się z wiejskiego na miejski, gdy zbliżamy się do stolicy Lubelszczyzny.

Popołudnie i wieczór : Stare Miasto Lublina – wejście przez Bramę Krakowską to jak podróż w czasie. Ten gotycki symbol miasta prowadzi nas prosto do serca starego Lublina. Ulica Bramowa tętni życiem – kawiarnie, skliki, turyści mieszają się z mieszkańcami wracającymi z pracy.

Krakowskie Przedmieście – główna arteria Lublina – Krakowskie Przedmieście. To tutaj tętni życie miasta: studenci z UMCS, artyści, turyści i mieszkańcy mieszają się w kolorowym tłumie.

Kawa w Kawiarni Czarcia Łapa – nazwa nie przypadkowa, bo według legendy to właśnie tutaj diabeł zostawił odcisk swojej łapy w kamieniu. Dziś kamień można zobaczyć, a kawę i ciasto skosztować w klimatycznym wnętrzu.

Rynek z ratuszem to klasyka – ale jaka! Kamienice w różnych stylach, od gotyku po secesję, tworzą niepowtarzalną mozaikę. Plac po Farze oferuje nie tylko historię (ruiny średniowiecznego kościoła), ale i najlepszy punkt widokowy na miasto. Stąd widać całą starówkę jak na dłoni.

Ulica Grodzka to prawdziwy lubelski klimat – wąska, kręta, pełna galerii, antykwariatów i małych restauracyjek. To tutaj czuje się ducha tego miasta najsilniej.

Kolacja w Mandragorze (8/10)– restauracja z kuchnią żydowską, która przywraca pamięć o wielokulturowym Lublinie. Żydowski Lublin to była kiedyś połowa miasta, więc smakowanie challah, gefiltych ryb czy babki ziemniaczanej to nie tylko kulinarna podróż, ale i lekcja historii. Wnętrze stylizowane na przedwojenną żydowską kamienicę dopełnia klimatu.

Wieczorny spacer – wieczorny Lublin to zupełnie inne miasto. Oświetlona starówka zyskuje magiczny klimat, a ulica Grodzka zapełnia się młodymi ludźmi szukającymi dobrej zabawy. Małe puby, winiarnie, kawiarnie – każdy znajdzie coś dla siebie. Nocleg udało nam się złapać w hotelu Grodzka 20 – idealna miejscówka! (9/10)